Jak dać pieniądze, żeby nie zniknęły w jeden weekend

Sposób przekazania decyduje o tym, jak szybko pieniądze się rozejdą. Gotówka jest najbardziej osobista i najszybciej wydana, inwestycja najwolniejsza i najbardziej odległa. Każda droga nadaje się do czegoś innego.

Pieniądze nie znikają dlatego, że obdarowany je trwoni, ale dlatego, że nie mają nazwy. Kwota bez celu zlewa się z kieszonkowym i po kilku dniach nikt nie wie, gdzie się podziała. Pomoże taki sposób.

Konto inwestycyjne się opłaca, gdy spełnione są trzy warunki naraz: kwota jest większa, niż dziecko rozsądnie wydałoby za jednym razem, pieniądze nie będą potrzebne przez co najmniej pięć, raczej dziesięć lat, i ktoś (rodzic albo ty) chce pilnować, gdzie trafiają. Typowa sytuacja to prezent na chrzest albo na narodziny, który ma poczekać do dorosłości — temat rozwija też artykuł Prezent na chrzest: kto co daje i jak się nie zdublować.

Dziecku niepełnoletniemu konto inwestycyjne albo fundusz zakłada rodzic jako przedstawiciel ustawowy. Dziadek ani chrzestny nie założy go sam na cudze dziecko, ale może na nie wpłacać pieniądze — wystarczy umówić się z rodzicami co do numeru konta i tytułu przelewu. Pieniądze należą do dziecka, rodzice nimi zarządzają w jego imieniu i nie mogą traktować ich jak własnych.

Z kolei inwestycja nie ma sensu, gdy dziecko potrzebuje pieniędzy w ciągu dwóch lat, gdy chodzi o drobną kwotę (opłaty ją zjedzą) albo gdy nikt nie wie, kto będzie konto prowadził. Taka kwota lepiej sprawdzi się na koncie oszczędnościowym albo w kopercie z jasnym celem.

I jeszcze jedno, co ludzie przeoczają: konto inwestycyjne jest dla dziecka niewidoczne. Jeśli nie dasz mu do niego niczego namacalnego, za dziesięć lat nie będzie wiedziało, od kogo są pieniądze. Dlatego do inwestycji pasuje pamiątkowa karteczka albo list — na przykład do kapsuły czasu, którą otworzy w dniu, w którym przekażesz mu konto.

Osiemnastka to przełom: od urodzin solenizant może sam rozporządzać pieniędzmi, więc prezentu nie da się już nigdzie „zamknąć”. Tym bardziej liczy się to, jak go przekażesz.

Wiadomość do pieniędzy nie musi być długa. Ma powiedzieć, od kogo są, na co i dlaczego właśnie teraz. Oto sformułowania, które możesz przepisać albo przerobić.

Przy zwykłym prezencie nie musisz zajmować się papierami. Darowizny od najbliższej rodziny (m.in. rodziców, dziadków i rodzeństwa) mogą być zwolnione z podatku od spadków i darowizn bez względu na kwotę — przy większej sumie trzeba jednak darowiznę w terminie zgłosić w urzędzie skarbowym, a pieniądze najlepiej przekazać przelewem. Przy darowiznach od dalszej rodziny i osób spoza niej, na przykład od przyjaciela, obowiązuje kwota wolna od podatku; zwykły prezent urodzinowy jej nie przekroczy. Jeśli chodzi o naprawdę dużą kwotę, sprawdź aktualne zasady na stronie Krajowej Administracji Skarbowej.

Kodeks cywilny przewiduje dla darowizny akt notarialny, ale darowizna pieniędzy, które od razu przekazujesz, jest ważna i bez niego. Pisemne potwierdzenie ma jednak sens przy dużych kwotach: obdarowany udokumentuje nim pochodzenie pieniędzy, na przykład gdy wpłaci je do banku albo zapłaci nimi za mieszkanie. Wystarczy prosty dokument z imionami i nazwiskami, kwotą, datą i podpisami obu stron; za niepełnoletniego podpisuje przedstawiciel ustawowy.

Jeśli chcesz dodać do pieniędzy coś, co zostanie dziecku także po ich wydaniu, sprawdzą się osobiste życzenia albo dedykacja w książce. Spersonalizowana książka, w której obdarowany jest głównym bohaterem, ma dedykację od razu na pierwszej stronie — powstaje online zwykle w ciągu 15 minut i kosztuje 31,99 zł.