Anna to imię-palindrom — czyta się tak samo z obu stron, a książkę z Anią w roli głównej czyta się w kółko

Skąd się wzięła Anna i dlaczego zna ją cały świat

Anna pochodzi od hebrajskiego imienia Channa, które oznacza wdzięk i łaskę. Do Europy przyniosła je tradycja chrześcijańska — święta Anna, według przekazów babcia Jezusa, należała przez stulecia do najczęściej wybieranych patronek — i imię rozeszło się po kontynencie tak skutecznie, że dziś zapisuje się niemal identycznie w kilkudziesięciu językach. Po polsku, włosku, niemiecku, szwedzku czy węgiersku to wciąż te same cztery litery, a obok nich wyrosły dziesiątki lokalnych wariantów, od angielskiej Anne po skandynawską Annikę. Gdziekolwiek Anna kiedyś pojedzie, jej imię przeczytają bez zająknięcia i bez przekręcania. Dla dziewczynki, która dopiero uczy się pisać, to zresztą imię-prezent: cztery litery, z których dwie się powtarzają, i gotowy pierwszy samodzielny podpis w rogu każdego rysunku.

W Polsce Anna to rekordzistka: od dziesięcioleci jest najczęściej noszonym imieniem żeńskim w kraju i nosi je około miliona Polek, więc niemal każda rodzina ma swoją Annę — babcię, ciocię, mamę albo sąsiadkę. W polskiej historii nosiła je Anna Jagiellonka, koronowana nie na królową, lecz na króla Polski, a na estradzie rozsławiła je Anna German, której piosenki nuci się w polskich domach do dziś. Jednocześnie wśród dziewczynek rodzących się dzisiaj imię wybiera się znacznie rzadziej niż kiedyś. Dla małej Ani to wygodne połączenie: imię, które każdy zna, umie zapisać i odmienić, a którego w przedszkolnej szatni raczej nie usłyszy podwójnie.

No i ta symetria. Anna to palindrom — jako jedno z bardzo niewielu polskich imion czyta się tak samo od pierwszej i od ostatniej litery. Dzieci uwielbiają moment, w którym odkrywają, że ich imię „działa w obie strony”. A jeszcze bardziej ten, w którym widzą je wydrukowane wielkimi literami na okładce prawdziwej książki.

Ania, Anka, Anusia — domowe odsłony imienia

Anna ma w polszczyźnie wyjątkowo bogaty zestaw zdrobnień i każde pasuje na inną okazję. W kreatorze wpisujesz tę formę, której naprawdę używacie w domu — i właśnie ona trafi do historii.

• Ania — Codzienna forma numer jeden: tak mówi przedszkole, podwórko i cała rodzina. Dla wielu dziewczynek to na co dzień właściwie pierwsze imię, a „Anna” wychodzi z szuflady dopiero przy dokumentach i uroczystych okazjach.
• Anka — Krótka, konkretna i trochę zawadiacka. Częściej słyszy się ją u starszych dziewczynek i nastolatek, kiedy zdrobnienie ma brzmieć mniej słodko, a bardziej po koleżeńsku.
• Anusia — Najczulsza z domowych form — dla Ani, którą przytula się do snu. Zwykle zostaje w ustach rodziców i dziadków, zanim właścicielka zdąży zaprotestować.
• Aneczka — Zdrobnienie ze szczyptą odświętności, ulubiona forma babć i cioć — pojawia się przy niedzielnych obiadach i na urodzinowych laurkach.
• Andzia — Staroświecka forma z kart dawnych powieści, którą pamiętają już głównie najstarsze pokolenia — dziś wraca czasem jako żartobliwe, czułe przezwisko w rodzinie.
• Anulka — Rzadsza i bardzo pieszczotliwa, zarezerwowana dla najbliższego kręgu. Jeśli ktoś mówi „Anulka”, na pewno zna ją od kołyski.