Hanna — imię, które czyta się tak samo z obu stron, i przygoda, którą czyta się jednym tchem

Skąd pochodzi imię Hanna i dlaczego pokochały je całe pokolenia

Hanna to jedno z najstarszych imion, jakie znamy z zapisów. Pochodzi od hebrajskiego Channah, czyli „łaska”, „wdzięk”, i nosiła je biblijna Hanna, matka proroka Samuela — kobieta, która wymodliła sobie dziecko i dotrzymała danego słowa. Z tego samego źródła wyrosła Anna, ale Hanna zachowała początkowe „H” wierniej i dzięki temu brzmi bliżej oryginału sprzed trzech tysięcy lat.

W Polsce Hanna prowadzi podwójne życie. Przez stulecia była swojską, domową odmianą Anny, aż w XX wieku usamodzielniła się jako osobne imię metrykalne. Współcześni rodzice pokochali ją na nowo: od kilkunastu lat Hanna nie opuszcza ścisłej czołówki imion nadawanych dziewczynkom i właśnie dorasta całe pokolenie Hań. Dobrze radzi sobie też poza polszczyzną — Anglicy i Amerykanie znają ją jako Hannah, Czesi jako Hanę, Skandynawowie jako Hanne — więc to imię, które podróżuje bez tłumacza. Rzadko które łączy metrykę prababci z listą obecności we współczesnym żłobku tak naturalnie, jak robi to Hanna.

Hania, Haneczka, Hanusia, Hanka — jak wołacie na swoją Hannę?

• Hania — Najczęstsza codzienna forma — słychać ją na placu zabaw, w przedszkolnej szatni i przy niedzielnym obiedzie. Dla wielu dziewczynek to w praktyce pierwsze imię, a pełna Hanna czeka na legitymację i ważne okazje.
• Haneczka — Czułe zdrobnienie na dobranoc, na pocieszenie i na powitanie po przedszkolu. Najlepiej pasuje do najmłodszych — trudno powiedzieć „Haneczko” i nie uśmiechnąć się przy tym.
• Hanusia — Ciepła, odrobinę staroświecka forma, po którą najchętniej sięgają babcie i dziadkowie. Brzmi jak z dawnej kołysanki i dobrze niesie się szeptem.
• Hanka — Forma z charakterem i refleksem — dla Hani, która wszędzie jest pierwsza. Nosiła ją Hanka Ordonówna, więc to zdrobnienie ma prawdziwie sceniczną przeszłość.