Franciszek — imię, które wróciło z rodzinnych albumów, by przeżyć zupełnie nową przygodę

Skąd pochodzi imię Franciszek i dlaczego znów je słychać

Franciszek wywodzi się od łacińskiego Franciscus, które pierwotnie znaczyło tyle co „Frank” — człowiek z plemienia Franków, a w późniejszym, szerszym rozumieniu: człowiek wolny. Trudno o piękniejsze znaczenie do wpisania chłopcu na start, zwłaszcza takiemu, który ma przed sobą kanion do przejścia i szybowiec do oblatania. Imię rozsławił święty Franciszek z Asyżu, który według legend rozmawiał z ptakami i nazywał zwierzęta braćmi — trudno o lepszego patrona dla bohatera dziecięcych przygód. Nosił je Fryderyk Franciszek Chopin (to jego drugie imię), nosił je Franciszek Karpiński, autor kolędy „Bóg się rodzi”, a filmowy Franek Dolas udowodnił, że z tym imieniem można rozpętać naprawdę wielką historię. I choć każdy kraj wymawia je po swojemu — włoski Francesco, francuski François, hiszpański Francisco, angielski Francis — to wciąż jedno i to samo imię, które od ośmiuset lat podróżuje po świecie.

Najciekawsza jest jednak droga, jaką Franciszek przeszedł przez ostatnie sto lat w Polsce. Przez dziesięciolecia było to imię dziadków i pradziadków — w latach osiemdziesiątych nadawano je rzadko, kojarzyło się z pożółkłymi fotografiami i podpisami w starych dokumentach. A potem wróciło, i to jak: od kilkunastu lat Franciszek należy do najchętniej wybieranych imion dla chłopców, a wybór imienia Franciszek przez papieża w 2013 roku tylko dodał mu blasku. W jednym przedszkolu można dziś spotkać kilku Franków, choć ich pradziadkowie bywali jedynymi Franciszkami w całej wsi. Wybierając to imię, daliście synowi coś rzadkiego: imię jednocześnie głęboko zakorzenione i zupełnie współczesne — takie, które równie dobrze wygląda w rodzinnym albumie, co na okładce nowiutkiej, pisanej właśnie dla niego książki.

Franek, Franio, Franuś — jak wołacie go w domu

• Franek — Najpopularniejsza codzienna forma — tak mówi się w przedszkolu, w szkole i przy stole. Dla wielu chłopców to właściwie pierwsze imię, a pełny Franciszek zostaje na ważne okazje i pierwszą stronę zeszytu. W książce sprawdza się świetnie w dialogach, bo tak woła się naprawdę.
• Franio — Czuła wersja dla młodszych dzieci, którą najczęściej słychać w domu — kiedy Franio jeszcze nie wyrósł z przytulanek i wieczornego czytania na kolanach. Forma idealna do bajki na dobranoc dla trzy- czy czterolatka.
• Franuś — Zdrobnienie zarezerwowane zwykle dla babć i dziadków; mieści się w nim cała czułość rodziny, choć sam zainteresowany po pewnym wieku uważa się za zdecydowanie zbyt dorosłego na tę formę.
• Fran — Krótka, nowoczesna forma, którą chętnie podchwytują starsi koledzy — brzmi trochę światowo i dobrze pasuje do chłopca, który przygody czyta już samodzielnie.