Imię Lena przez lata rządziło polskimi rankingami — na tej okładce rządzi tylko jedna Lena: Wasza

Skąd wzięła się Lena i co znaczy

Lena zaczynała jako zdrobnienie — i dorobiła się własnej metryki. Przez dziesięciolecia tak mówiło się w domach na Helenę, Magdalenę czy Milenę, aż krótka forma zaczęła żyć własnym życiem i stała się samodzielnym imieniem, nadawanym bez oglądania się na dłuższe „starsze siostry”. Znaczenie dziedziczy najczęściej po Helenie: greckie słowo, od którego oba imiona się wywodzą, tłumaczy się zwykle jako „blask” albo „pochodnia”. Jeśli wierzyć etymologii, Lena to po prostu ta, która świeci.

Polska pokochała ją na dobre na początku obecnego stulecia. Lena szybko weszła do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych imion, a w połowie poprzedniej dekady przez kilka lat z rzędu była najczęściej nadawanym imieniem dziewczęcym w kraju — i do dziś nie wypadła ze ścisłej czołówki. Dzięki temu brzmi jednocześnie znajomo i świeżo: nikt nie pyta, jak się je pisze, nikt nie przekręca, a mimo to wciąż nie zdążyło spowszednieć na tyle, żeby trącić myszką. Co ciekawe, ta popularność nie przyszła z żadnej fali retro ani mody na konkretną postać z ekranu — Lena wspięła się na szczyt po prostu dlatego, że jest krótka, miękka i pasuje tak samo do dziewczynki w rajstopkach w kropki, jak i do dorosłej kobiety na wizytówce.

Za granicą Lena radzi sobie równie dobrze — i to dosłownie bez tłumaczenia. Tak samo zapisuje się ją w Niemczech i Skandynawii, gdzie od lat zajmuje wysokie miejsca w tamtejszych rankingach, a w Rosji od dawna funkcjonuje jako domowa forma Jeleny. Dla rodziny rozsianej po Europie to imię bez pułapek: babcia z Polski i kuzynka z Hamburga zawołają ją niemal identycznie. Swój ślad zostawiła nawet na mapie — Leną nazywa się jedna z najdłuższych rzek świata, płynąca przez całą Syberię aż do Morza Łaptiewów. Niewiele dziewczynek może powiedzieć, że ich imię przepływa przez pół kontynentu.

Lena, Lenka, Lenusia — jak brzmi w domu

• Lenka — Najbardziej codzienna forma — ta, którą słychać przy śniadaniu, w szatni przedszkola i na podwórku. Jeśli w Waszym domu króluje właśnie Lenka, może trafić i do książki: bohaterka nazywa się tak, jak naprawdę ją wołacie.
• Lenusia — Czuła i domowa, zarezerwowana na wieczorne przytulanie i czytanie przed snem — czyli dokładnie na tę porę, o której najczęściej otwiera się bajki.
• Leneczka — Zdrobnienie do potęgi, specjalność babć i dziadków. Mieści w sobie całą rodzinną czułość, choć na okładce byłoby chyba zbyt rozczulające.
• Lenuś — Wersja przekorna i pieszczotliwa zarazem — pojawia się, gdy Lena rozśmieszy całą rodzinę albo gdy właśnie coś przeskrobała i trzeba to załagodzić.
• Leno! — Wołacz, który niesie się po każdym placu zabaw. W dobrze napisanej historii też ma swoje miejsce — tak brzmi moment, w którym przygoda woła bohaterkę po imieniu.