Ignacy — imię z rodzinnych fotografii sprzed stu lat, które właśnie wraca do piaskownic i na okładki książek

Skąd się wzięło imię Ignacy i dlaczego słychać w nim ogień

Ignacy pochodzi od łacińskiego Ignatius — starego rzymskiego miana rodowego Egnatius, którego korzenie sięgają czasów sprzed samego Rzymu. Już w starożytności zaczęto je łączyć ze słowem ignis, czyli ogień, i to skojarzenie przylgnęło do imienia na dobre: Ignacy to od dwóch tysięcy lat „ten ognisty” — człowiek z iskrą, którą trudno zgasić. Na cały świat rozniosły je dwie wielkie postacie chrześcijaństwa, Ignacy Antiocheński i Ignacy Loyola — dlatego swoich Ignacych mają też Hiszpanie, Włosi i Węgrzy. Polska wersja należy przy tym do najładniejszych: zachowała ogień w brzmieniu, a dodała miękkość, której łacina nie znała.

W polskiej historii nosili je ludzie, którzy iskry mieli aż nadto. Ignacy Krasicki, książę poetów polskiego oświecenia, pisał bajki i satyry, które dzieci poznają w szkole do dziś. Ignacy Łukasiewicz skonstruował lampę naftową i rozświetlił nią świat — całkiem dosłownie. Ignacy Domeyko, przyjaciel Mickiewicza, został bohaterem narodowym dalekiego Chile, gdzie jego imię do dziś nosi całe pasmo górskie. A Ignacy Jan Paderewski grał na fortepianie tak, że wstrzymywały oddech sale koncertowe dwóch kontynentów, zanim został premierem odrodzonej Polski. Trudno o imię, które częściej pojawia się w podręcznikach — i to zawsze przy kimś, kto coś zapalił: wyobraźnię, światło albo nadzieję.

Przez cały XIX wiek Ignacy był w polskich domach codziennością. Po wojnie na kilkadziesiąt lat stał się „imieniem z pokolenia dziadków” — by od początku XXI wieku wrócić w wielkim stylu, tą samą drogą co Antoni, Franciszek i Leon. Dziś regularnie pojawia się wysoko w zestawieniach imion nadawanych chłopcom, a na placach zabaw znów słychać wołanie: „Ignaś!”. Mały Ignacy nosi więc imię, które przeskoczyło pokolenie — dostał je po epoce lamp naftowych i fortepianów, ale przeżyje z nim zupełnie nową przygodę.

Ignaś, Ignacek, Iguś — domowe odmiany imienia

• Ignaś — Najpopularniejsze zdrobnienie i najcieplejsza forma tego imienia — tak woła się małego Ignacego w domu, w przedszkolu i na podwórku. Jeśli syn na co dzień jest Ignasiem, warto rozważyć właśnie tę formę dla bohatera książki.
• Ignacek — Wersja łobuzerska, z przymrużeniem oka — pasuje do chwil, gdy ktoś właśnie wspiął się tam, gdzie nie powinien. Częściej mówią tak dziadkowie i starsze rodzeństwo niż rodzice.
• Iguś — Najczulsze z domowych wołań, zwykle zarezerwowane dla najmłodszych lat — potem chłopcy sami pilnują, żeby wracało tylko od czasu do czasu, na dobranoc.
• Ignacy — Pełna forma na ważne okazje: pierwszy dzwonek, dyplom, okładkę książki. Brzmi poważnie i trochę uroczyście — dokładnie tak, jak powinno brzmieć imię głównego bohatera w tytule.