Emilia znaczy „ta, która dorównuje najlepszym” — tym razem to najlepsi będą musieli dorównać jej

Skąd wzięła się Emilia i co jej imię naprawdę znaczy

Emilia należy do najstarszych imion, jakie wciąż nadajemy dzieciom. Pochodzi od rzymskiego rodu Emiliuszów — gens Aemilia — jednej z najpotężniejszych rodzin republiki rzymskiej, która przez kilkaset lat wydawała konsulów i wodzów. Ślad rodu do dziś widać na mapie: droga via Aemilia, wytyczona w 187 roku przed naszą erą, dała nazwę całej krainie Emilia-Romania. Niewiele dziewczynek może powiedzieć, że ich imię nosi kawałek Włoch razem z Bolonią i Parmą. U samego źródła stoi łacińskie aemulus — „gorliwy, rywalizujący, niedający się wyprzedzić” — i to znaczenie w imieniu słychać do dziś.

Literatura ufa temu imieniu od stuleci — i to nie w rolach z drugiego planu. U Szekspira w „Otellu” to właśnie Emilia jest tą, która na końcu ma odwagę powiedzieć prawdę na głos, choć kosztuje ją to wszystko. Lessing dał imię tytułowi całego dramatu, „Emilii Galotti”. Pisarze od dawna obsadzają Emilie tam, gdzie potrzeba charakteru — ta książka robi więc dokładnie to, co literatura robiła zawsze, tylko tym razem z bohaterką, którą znacie osobiście.

W Polsce Emilia ma także własną legendę. Emilia Plater, kapitan powstania listopadowego, trafiła dzięki Mickiewiczowi do „Śmierci Pułkownika” — wiersza, który recytowały całe pokolenia uczniów. Przez cały XIX wiek imię brzmiało więc jak deklaracja odwagi i trochę tej dykcji zostało w nim na stałe.

Współcześnie Emilia od lat utrzymuje się wśród najchętniej nadawanych imion dla dziewczynek w Polsce, ale nigdy nie była modą jednego sezonu — dlatego rzadko zdarza się klasa z dwiema Emiliami naraz. To również imię, które podróżuje bez tłumaczenia: identycznie pisze się je po włosku, hiszpańsku, szwedzku czy fińsku, gdzie od lat należy do najpopularniejszych imion żeńskich. Gdy na zagranicznych wakacjach ktoś zawoła „Emilia!”, odwróci się pół plaży — ale na okładce tej książki będzie tylko jedna.

Emilka, Mila, Emi — jak Emilia brzmi na co dzień

• Emilka — Najbardziej naturalna domowa forma, która wielu Emiliom towarzyszy od przedszkola aż po dorosłość. To zwykle ona pada przy czytaniu na dobranoc — i świetnie brzmi także w tekście książki.
• Emilcia — Czuła wersja dla najmłodszych. Najczęściej mówią tak babcie i dziadkowie — mniej więcej do dnia, w którym mała Emilia zacznie stanowczo protestować.
• Mila — Krótko i miękko — wersja na boisko i plac zabaw. Bywa tak lubiana, że niektóre dziewczynki przedstawiają się wyłącznie w ten sposób.
• Milka — Forma z przymrużeniem oka, rymuje się z „chwilka” i najlepiej przylega do dziewczynek, które nie potrafią usiedzieć w miejscu.
• Emi — Dwusylabowe zawołanie, które Emilia najczęściej przynosi ze szkoły — krótkie jak wiadomość na czacie i coraz popularniejsze wśród koleżanek.