Jakub — imię, które ma własny szlak przez całą Europę, a teraz i własną książkę

Skąd pochodzi imię Jakub i dlaczego ma własny szlak

Jakub to jedno z najstarszych imion, jakie wciąż nosimy. Pochodzi od hebrajskiego Jaakow i według najczęstszego wyjaśnienia znaczy „ten, który trzyma za piętę” — biblijny Jakub przyszedł na świat, trzymając za piętę swojego brata bliźniaka. Z czasem imię odczytywano też jako życzenie „niech Bóg strzeże”. Do Polski trafiło bardzo wcześnie i zadomowiło się tak mocno, że zostawiło ślady na mapie: od wsi o nazwach Jakubów i Jakubowice po ulice i kościoły świętego Jakuba w dziesiątkach miast. A ponieważ święty patron tego imienia jest opiekunem pielgrzymów i podróżnych, to właśnie od niego wzięła nazwę Droga św. Jakuba — oznaczona muszlą sieć szlaków, która oplata całą Europę, prowadzi do Santiago de Compostela i biegnie także przez Polskę. Trudno o lepszy patronat dla małego odkrywcy: to dosłownie imię, z którym idzie się w drogę. Współcześnie Jakub przeżył drugą młodość — na początku XXI wieku przez wiele lat okupował sam szczyt polskich rankingów imion dla chłopców i choć dziś ustąpił pola młodszym modom, w niemal każdej klasie wciąż siedzi jakiś Kuba. Klasyczne i zwyczajne zarazem: dokładnie taki kontrast najlepiej wygląda w tytule książki przygodowej.

Kuba, Kubuś, Jakubek — jak wołać bohatera

Jakub daje rodzinie wybór, o jakim wiele imion może pomarzyć — każda forma ma inny ciężar i swoje miejsce w ciągu dnia.

• Kuba — Forma pierwszego wyboru: na boisku, w przedszkolu, w esemesach od babci. Tak samodzielna, że w codziennym życiu potrafi zupełnie zastąpić metrykalne imię. W dialogach książki brzmi swobodnie i naturalnie — tak, jak koledzy wołają go z podwórka.
• Kubuś — Czuła forma dla najmłodszych. Nosi ją najsłynniejszy miś polskiej literatury dziecięcej, więc dzieci mają ją oswojoną na długo, zanim same nauczą się czytać. Idealna do sceny wieczornego przytulania i do dedykacji na pierwszej stronie.
• Jakubek — Zdrobnienie prosto od pełnej formy, ulubione przez babcie i dziadków. Cieplejsze niż Jakub, ale poważniejsze niż Kubuś — w sam raz na moment, w którym bohater zbiera się na odwagę.
• Jakub — Pełna forma na wielkie chwile: pierwszy dzień szkoły, dyplom na koniec roku — i tytuł na okładce, gdzie dwie mocne sylaby złożone wielkimi literami wyglądają jak tytuł prawdziwej powieści, a nie podpis pod laurką.