Antonina — imię, które przeskoczyło pokolenia: sto lat temu nosiły je prababcie, dziś nosi je bohaterka tej książki

Skąd wzięła się Antonina i dlaczego znów ją słychać

Antonina to żeńska odpowiedniczka Antoniego; oba imiona wywodzą się od starorzymskiego rodu Antoniuszów, z którego pochodził między innymi wódz Marek Antoniusz. Pierwotne znaczenie rodowej nazwy zatarło się już w starożytności, dlatego od wieków powtarza się przy nim interpretację „bezcenna, nieoceniona” — trudno o ładniejszą myśl ukrytą w metryce dziewczynki. W Polsce imię było zupełną codziennością już ponad sto lat temu, potem jednak na kilka dziesięcioleci niemal zniknęło z urzędów stanu cywilnego i zdążyło zabrzmieć jak imię z rodzinnego albumu. Wróciło tą samą ścieżką co Helena, Pola czy Stefania: rodzice na nowo usłyszeli jego staroświecki wdzięk i od mniej więcej dekady Antonina pnie się w statystykach, regularnie meldując się w okolicach pierwszej dziesiątki rankingu imion dla dziewczynek. Rzadki smaczek: po chłopięcej stronie zestawienia od lat króluje Antoni, więc to jedna z niewielu par, w których męska i żeńska forma tego samego imienia są modne równocześnie. Imię ma też piękny książkowy rodowód — nosiła je Antonina Domańska, autorka „Historii żółtej ciżemki”, klasycznej polskiej powieści dla dzieci, oraz Antonina Żabińska, dzielna opiekunka warszawskiego zoo, której losy opowiedziano w książce i filmie „Azyl”. Dobry omen dla dziewczynki, która właśnie dostaje pierwszą książkę o sobie. O tym, jak mocno imię wrosło w polszczyznę, świadczy zresztą sama mapa: w Wielkopolsce znajdziemy wieś Antonina, a pod Lesznem — Antoniny ze starym pałacem. Niewiele imion żeńskich zostawiło po sobie taki ślad w nazwach miejscowości; to się zdarza tylko tym, które przez pokolenia były naprawdę powszechne.

Tosia, Antosia, Tola — jak się mówi do Antoniny

• Tosia — Najpopularniejsze zdrobnienie i imię „pierwszego kontaktu”: tak przedstawia się w przedszkolu i tak wołają ją koledzy z podwórka. W wielu rodzinach to po prostu jej codzienne imię — do tego stopnia, że część znajomych bywa zaskoczona, iż „naprawdę” nazywa się Antonina.
• Antosia — Pełniejsza forma gdzieś pomiędzy metryką a zdrobnieniem. Często wybierają ją dziadkowie — brzmi poważniej niż Tosia, a wciąż ciepło i domowo.
• Tola — Krótka i energiczna wersja dla zwolenników zwięzłości. Bywa tak lubiana, że niektóre dziewczynki dostają ją dziś jako samodzielne imię w metryce.
• Nina — Końcówka imienia, która żyje własnym życiem — brzmi międzynarodowo i przyda się, gdy Antonina zacznie zwiedzać świat, bo wymówi ją bez trudu każdy, niezależnie od języka.
• Tosieńka — Czuła forma na dobranoc, do usypiania i pocieszania. W dedykacji książki potrafi zdziałać więcej niż niejeden długi list.