Marcel brzmi jak imię z francuskiego filmu — a główną rolę zagra w książce pisanej po polsku

Mały Marek z Rzymu, szyk z Paryża — droga imienia Marcel

Historia tego imienia zaczyna się w starożytnym Rzymie. Łacińskie Marcellus było zdrobnieniem imienia Marcus, a oba wywodzą się od Marsa, rzymskiego boga wojny. Marcellus znaczy więc dosłownie „mały Marek”, a w wolnym tłumaczeniu — mały wojownik. Nosił je między innymi Marcus Claudius Marcellus, wódz, którego Rzymianie nazywali „mieczem Rzymu”. Marcel należy tym samym do rzadkiej grupy imion, które same zaczynały jako zdrobnienie, a z czasem wywalczyły sobie status pełnoprawnego imienia.

Do współczesnej Europy imię dojechało jednak przez Francję i to jej zawdzięcza swój dzisiejszy szyk. Marcel Proust napisał jedną z najważniejszych powieści dwudziestego wieku, Marcel Marceau został najsłynniejszym mimem świata — i właśnie stąd bierze się to skojarzenie z paryskim bulwarem, które imię nosi do dziś. W polszczyźnie starszą, dziewiętnastowieczną formą był Marceli; krótszy Marcel wygrał z nim w dwudziestym wieku i pola już nie oddał.

Polscy rodzice ułożyli się z tym imieniem wyjątkowo rozsądnie: Marcel od dobrych trzech dekad regularnie pojawia się wśród kilkudziesięciu najczęściej nadawanych imion dla chłopców, ale nigdy nie wdrapał się na sam szczyt rankingów. Nie jest to moda-fajerwerk, która wybucha i gaśnie w dwa sezony — wykres popularności Marcela przypomina raczej spokojną, równą linię. To najlepszy możliwy układ: imienia nikt nie musi Wam literować, w klasie Marcel zwykle jest tylko jeden, a tytuł na okładce będzie za dziesięć lat brzmiał równie dobrze jak dziś.

Jest i bonus praktyczny: Marcel podróżuje bez tłumacza. Francuz, Niemiec, Czech i Holender przeczytają je z okładki bez zawahania — każdy z własnym akcentem, ale zawsze o tym samym chłopcu.

Marcel, Marcelek, Marcyś — jedno imię, cała skala czułości

• Marcelek — Najczęstsze zdrobnienie i forma, w której imię brzmi najcieplej. To wersja na dobranoc, na pocieszenie po upadku z roweru — i na dedykację na pierwszej stronie książki. Rytmicznie wciąż pasuje do tytułu, więc część rodziców wybiera ją także na okładkę.
• Marcyś — Zdrobnienie dla najmłodszych, miękkie i trochę figlarne. Zwykle zostaje w rodzinie jako forma, którą wolno mówić tylko mamie i babci. W opowieści sprawdza się w scenach, w których bohatera trzeba przytulić, a nie ratować z opresji.
• Celek — Rzadszy skrót z końcówki imienia, najczęściej wymyślany przez rodzeństwo albo kolegów z podwórka. Krótki jak zawołanie w trakcie meczu. Dobrze brzmi tam, gdzie przygoda nabiera tempa i na pełne imię nie ma czasu.
• Marcel — Pełna forma, na tyle krótka i przyjazna, że sprawdza się nawet u dwulatka. Dlatego to właśnie ona najczęściej trafia do tytułu na okładce.