Pierwsza słynna Alicja była cudzą córką — ta z okładki będzie Wasza

Skąd się wzięła Alicja i dlaczego nie wychodzi z mody

Alicja ma rodowód dosłownie szlachetny. Wywodzi się ze starogermańskiego imienia Adalheidis — „adal” znaczy szlachetny, „heit” postać, rodzaj — które w starofrancuskich ustach skróciło się do Aliz, a łacina zapisała jako Alicia. Znaczenie „szlachetnego rodu” niesie więc do dziś, choć po drodze zgubiło dworski ciężar. Sam dwór zresztą imienia nie porzucił: nosiły je córka królowej Wiktorii i księżna Alicja z Battenbergów, więc w europejskich pałacach było u siebie na długo przed tym, nim trafiło pod strzechy.

Do polszczyzny weszło z zachodnioeuropejskiej literatury i arystokracji, ale swój najlepszy czas przeżywa właśnie teraz. Od początku XXI wieku systematycznie pnie się w statystykach nadawanych imion i od dobrej dekady nie wypada ze ścisłej czołówki — zachowuje się nie jak sezonowa moda, która wystrzeli i gaśnie, lecz jak klasyk, po którego rodzice sięgają niezależnie od trendów. Ma przy tym rzadką cechę: jest jednocześnie dziewczęce i dorosłe, więc równie dobrze brzmi w piaskownicy, co później na dyplomie.

Jest też jednym z najlepiej podróżujących polskich imion. Anglicy i Francuzi znają Alice, Włosi i Hiszpanie Alicię, Rosjanie Alisę — gdziekolwiek Alicja się przedstawi, nikt nie poprosi o przeliterowanie. A mimo to polska forma, z miękkim „-cja” na końcu, pozostaje natychmiast rozpoznawalna: w książce zostaje właśnie ona, na okładce i w każdym zdaniu. A gdy kiedyś przyjdzie jej podpisać się w szerokim świecie — na dyplomie, w paszporcie, w napisach końcowych — zrobi to imieniem, którego nikt nigdzie nie przekręci.

Ala, Alusia, Alunia — jak wołacie swoją Alicję

• Ala — Codzienna forma do przedszkola, do zeszytu i na podwórko. Tak krótka i dźwięczna, że sto lat temu trafiła do elementarza jako pierwsze słowo czytane przez całą Polskę — niewiele zdrobnień może o sobie powiedzieć, że nauczyło naród czytać. Dla wielu rodzin to po prostu drugie, równoprawne imię córki.
• Alusia — Domowa czułość na dobranoc i na pocieszenie po rozbitym kolanie. Miękkie „ś” w środku robi z niej najdelikatniejszą wersję imienia — tę, którą mówi się ciszej.
• Alunia — Forma zarezerwowana dla najmłodszych lat, ukochana przez babcie i dziadków. Znika mniej więcej razem z mlecznymi zębami, ale w rodzinnych opowieściach zostaje na zawsze.
• Alka — Energiczna wersja na boisko i szkolny korytarz — tak wołają koleżanki, kiedy trzeba szybko. To sygnał, że mała Alicja właśnie przestała być mała.