Amelia — imię, w którym słychać melodię, i przygoda napisana na jej nutę

Skąd wzięło się imię Amelia i dlaczego tak dobrze brzmi

Amelia bywa uparcie mylona z Emilią — a to dwa imiona z zupełnie różnych stron Europy. Emilia wywodzi się z łacińskiego rodu Aemiliuszów, natomiast Amelia wyrasta ze starogermańskiego rdzenia amal, oznaczającego zapał, pracowitość i wytrwałość. Amelia to więc dosłownie „ta, która nie odpuszcza” — trudno o lepszą charakterystykę bohaterki książki przygodowej.

Historia dopisała temu imieniu skrzydła całkiem dosłownie: Amelia Earhart jako pierwsza kobieta przeleciała samotnie nad Atlantykiem i została patronką wszystkich, którzy chcą dalej, niż wypada. Zupełnie inną twarz imienia pokazało kino — francuska „Amelia” (w oryginale „Amélie”) nauczyła widzów na całym świecie celebrować drobiazgi: łyżeczkę rozbijającą skorupkę crème brûlée i kamyki puszczane po kanale. Swoją Amelię ma nawet klasyka literatury dziecięcej: Amelia Bedelia, bohaterka amerykańskich książeczek Peggy Parish, od sześćdziesięciu lat rozśmiesza kolejne pokolenia tym, że każde polecenie rozumie dosłownie. Lotniczka, marzycielka i literacka figlarka — między tymi trzema Ameliami mieści się cała skala charakterów, jakie może mieć mała bohaterka.

W Polsce Amelia zrobiła w XXI wieku ogromną karierę: na początku lat dwutysięcznych była jeszcze rzadkością, a potem przez wiele lat należała do najchętniej wybieranych imion dla dziewczynek. Efekt jest taki, że dzisiejsze Amelie to niemal wyłącznie dzieci — imię, które w dawnych pokoleniach było niszowe, dziś brzmi młodo i świeżo, a przy tym wcale nie jest wymyślone na siłę. Dla książki to idealny punkt wyjścia: imię znajome dla każdego, a jednak wciąż z charakterem.

Ciekawostka, którą mało kto kojarzy: Amelia zrobiła równoległą karierę po angielsku. W Anglii i Walii przez kilka lat z rzędu była imieniem numer jeden wśród dziewczynek, a brzmi tam dokładnie tak samo jak u nas — bez tłumaczenia, bez przeróbek, bez łamania języka. Mała Amelia może więc kiedyś podpisywać się swoim imieniem w każdym zakątku świata i wszędzie zostanie przeczytana tak, jak trzeba. Niewiele polskich metryk daje taki paszport w prezencie.

Amelka, Mela, Amelcia — domowe wersje imienia

Amelia ma w polszczyźnie cały wachlarz zdrobnień, od czułych po energiczne — i każde z nich może wystąpić w książce, jeśli to właśnie ono brzmi u Was w domu. Wszystkie łączy jedno: wyrastają ze środka imienia, z sylaby „mel”, więc nawet najkrótsza Mela od razu zdradza, kto jest bohaterką.

• Amelka — Forma pierwszego wyboru: tak mówi się w domu, w przedszkolu i na podwórku. Jeśli nikt nie woła córki inaczej, Amelka może śmiało trafić i do tytułu na okładce.
• Mela — Krótka i energiczna — często wybiera ją sama Amelia, kiedy podrośnie i uzna, że pełne imię jest na specjalne okazje. Dwie sylaby zamiast czterech, a wciąż słychać w nich tę samą melodię.
• Melka — Wersja koleżeńska, z boiska i szkolnego korytarza. Brzmi zadziornie i pasuje do bohaterki, która w bajce niczego się nie boi.
• Amelcia — Najczulsza z form, zarezerwowana zwykle dla dziadków i dla chwil, kiedy trzeba przytulić, a nie wychowywać.
• Amelio! — Wołacz pełnego imienia. W życiu zapowiada zwykle poważną rozmowę — w książce pojawia się w dialogach dokładnie wtedy, gdy dzieje się coś naprawdę ważnego.