Wiktoria to imię, które jest jednocześnie polskim słowem — i właśnie tym słowem kończą się najlepsze przygody

Od rzymskiej bogini do polskich podręczników historii

Wiktoria pochodzi od łacińskiego victoria, czyli „zwycięstwo”. W starożytnym Rzymie Victoria była boginią zwycięstwa — odpowiedniczką greckiej Nike; jej skrzydlatą postać z wieńcem laurowym umieszczano na łukach triumfalnych i monetach. Imię jest żeńskim odpowiednikiem Wiktora i oba wywodzą się od tego samego zwycięskiego rdzenia.

Co ciekawe, polszczyzna przyjęła to słowo także jako zwykły rzeczownik: „wiktoria” oznaczała dawniej wygraną bitwę, a najsłynniejsza z nich — wiktoria wiedeńska z 1683 roku — na stałe trafiła do podręczników. Mało które imię jest tak zakotwiczone w polskim języku: Wiktoria nie potrzebuje tłumaczenia, bo jej znaczenie zna każdy, kto uważał na lekcji historii.

Samo imię przeżyło w Polsce wielki powrót na przełomie XX i XXI wieku i przez długie lata utrzymywało się w ścisłej czołówce najczęściej nadawanych imion żeńskich, W zestawieniach imion nadawanych dziewczynkom potrafiła nie schodzić z pierwszej dziesiątki przez kilkanaście lat z rzędu, więc dziś nosi je i licealistka, i jej młodsza kuzynka w przedszkolu — a mimo tej popularności wciąż brzmi uroczyście, nie pospolicie. A że jest zrozumiałe w całej Europie, Wiktoria nie musi go nikomu literować — ani na wakacjach, ani kiedyś w pracy.

Imię rozsławiła też brytyjska królowa Wiktoria: na jej cześć nazwano między innymi Jezioro Wiktorii, Wodospady Wiktorii oraz wiktorię królewską — największą lilię wodną świata, której liście potrafią utrzymać na wodzie małe dziecko. Niewiele dziewczynek może powiedzieć, że ich imię nosi jednocześnie jezioro, wodospad i kwiat.

To imię dobrze znosi też podróże: Anglicy i Hiszpanie znają je jako Victoria, Włosi jako Vittoria, Węgrzy i Słowacy jako Viktória, a Litwini jako Viktorija. Wszędzie znaczy dokładnie to samo — więc gdziekolwiek Wiktoria kiedyś pojedzie, jej imię będzie tam na nią czekało.

Wiktorka, Wika, Wikcia — domowe wersje imienia

• Wiktorka — Domowa, ciepła forma — ta, którą słychać przy kolacji i przy wieczornym czytaniu. Jeśli tak mówicie na co dzień, właśnie ona może trafić do tytułu książki. Zdrobnienie zachowuje przy tym pełny rytm imienia, więc dobrze brzmi nawet w tytule na okładce.
• Wika — Krótka i energiczna wersja podwórkowa. Tak wołają koleżanki z klasy, kiedy trzeba szybko dołączyć do zabawy. Dwie sylaby zamiast czterech — w sam raz, kiedy piłka już leci.
• Wikcia — Najczulsza forma, zarezerwowana zwykle dla najbliższych — często zostaje w rodzinie na zawsze, nawet kiedy Wiktoria jest już dorosła. W dialogach książki taka forma pojawia się tam, gdzie mówią do niej mama albo babcia — i właśnie wtedy brzmi najprawdziwiej.
• Wiki — Nowocześnie brzmiący skrót, którym starsze Wiktorie często przedstawiają się same — krótki, międzynarodowy i łatwy do zapamiętania.
• Wiktoria — pełne imię — Forma na pierwszy dzwonek, wizytę u lekarza i ważne uroczystości. Na okładce książki pełne imię brzmi najbardziej książkowo — jak bohaterka, o której naprawdę pisze się powieści.