Wiktor brzmi jak imię głównego bohatera, zanim jeszcze zacznie się opowieść — ta książka wreszcie mu ją napisze

Zwycięzca z metryką dłuższą niż niejedno królestwo

Wiktor pochodzi od łacińskiego victor, czyli „zwycięzca”, i należy do imion o jednym z najbardziej dosłownych znaczeń, jakie w ogóle można dziecku dać. Nosili je rzymscy legioniści, a pierwsi chrześcijanie nadawali je na znak zwycięstwa wiary; pod koniec II wieku na tronie Piotrowym zasiadł Wiktor I — pierwszy papież pochodzący z Afryki. Imię o takiej metryce nie jest modnym wynalazkiem ostatnich sezonów, choć na współczesnym placu zabaw brzmi zupełnie naturalnie.

Po polsku pisze się je przez W — i ta jedna litera odróżnia Wiktora od zagranicznych imienników. Francuz i Anglik napiszą Victor, Czech czy Szwed Viktor, Włoch powie Vittorio. Wiktor jest więc imieniem, które zrozumieją niemal wszędzie na świecie, a jego pisownia od pierwszej litery zdradza, że jego właściciel jest z Polski. Dla rodziców szukających imienia jednocześnie polskiego i międzynarodowego to rzadko spotykane dwa w jednym.

W polskiej kulturze imię ma też własną, literacką kartę. Wiktor Gomulicki, poeta i powieściopisarz z przełomu XIX i XX wieku, napisał „Wspomnienia niebieskiego mundurka” — jedną z najsłynniejszych polskich książek o szkolnych latach, wznawianą od ponad stu lat. Jest coś przewrotnego w tym, że Wiktor, który kiedyś napisał ukochaną lekturę dzieciństwa wielu pokoleń, ma dziś małych imienników, dla których książkę pisze się na zamówienie — z nimi w roli głównej. Starsze pokolenie pamięta też profesora Wiktora Zina, który w telewizyjnym „Piórkiem i węglem” potrafił kilkoma kreskami wyczarować całe miasta.

W Polsce imię przeżywa od dwóch dekad wyraźny renesans: wróciło do łask i regularnie plasuje się w pierwszej dwudziestce imion wybieranych dla chłopców. To dobry balans — imię na tyle znane, że żadna pani w przedszkolu go nie przekręci, i na tyle klasyczne, że nie zestarzeje się razem z chwilową modą. Wróciło zresztą razem z całą falą klasycznych imion, ale w odróżnieniu od wielu z nich nigdy nie zdążyło zabrzmieć staroświecko — dźwięczny Wiktor zawsze brzmiał bardziej jak imię z przygodowej powieści niż z pożółkłej metryki.

Znaczenie robi zresztą swoje także w opowieści. Historia o chłopcu, którego imię od dwóch tysięcy lat znaczy „zwycięzca”, ma naturalny kierunek: niezależnie od tego, czy bohater goni piłkę, czy ratuje leśne zwierzęta, finał należy do niego.

Wiktorek, Wituś, Wiki — jedno imię, cała skala czułości

• Wiktorek — Najbardziej naturalne zdrobnienie, które słychać na placach zabaw i przy rodzinnym stole. Miękkie „-ek” zdejmuje z imienia całą powagę — to forma na co dzień, do przytulania i wołania na obiad, i właśnie ona najczęściej trafia do dedykacji na pierwszej stronie.
• Wituś — Czułe zdrobnienie zarezerwowane zwykle dla najmłodszych — częściej mówią tak babcie i dziadkowie niż koledzy z przedszkola. Wituś zostaje potem w rodzinnych anegdotach na długo po tym, jak z krótkich spodenek się wyrośnie.
• Wiki, Wik — Krótkie, energiczne formy na boisko i szkolny korytarz — tak wołają kumple, kiedy liczy się każda sylaba. Wik brzmi niemal jak pseudonim bohatera komiksu, więc starsi chłopcy noszą go z nieukrywaną dumą.
• Wiktor — Pełna forma, która u tego imienia wcale nie brzmi sztywno — twarde „k” i końcowe „-or” dają jej niemal filmowy rozmach. Dwie sylaby, które świetnie wyglądają wytłoczone dużymi literami w tytule na okładce.