Archanioł, król Polski i mały bohater tej książki — wszyscy trzej noszą imię Michał

Któż jest jak Bóg? Imię, które jest pytaniem

Michał należy do nielicznych imion, które są całym zdaniem. Hebrajskie Mika’el to pytanie retoryczne: „Któż jest jak Bóg?” — zawołanie, od którego wziął imię archanioł Michał, w tradycji chrześcijańskiej wódz niebieskich zastępów i pogromca smoka. Trudno o bardziej bohaterski rodowód: to imię od samego początku należało do kogoś, kto w chwili próby staje pierwszy.

W Polsce Michał zadomowił się już w średniowieczu i od tamtej pory właściwie nie zszedł ze sceny. Zasiadał na tronie — Michał Korybut Wiśniowiecki został wybrany królem Rzeczypospolitej w 1669 roku — a polszczyzna tak przywykła do tego imienia, że nawet genialnego artystę renesansu nazywamy po swojemu: Michał Anioł. Swojego Michała ma też literatura: pan Michał Wołodyjowski, „mały rycerz” Sienkiewicza i najlepsza szabla Rzeczypospolitej, jest najlepszym dowodem, że w polskich opowieściach Michał od dawna grywa bohaterów — niezależnie od wzrostu.

Ślad tego imienia widać nawet na mapie: Michałów, Michałowice, Michałkowice — miejscowości o takich nazwach liczy się w Polsce w dziesiątkach, bo przez stulecia niemal każda okolica miała swojego Michała, po którym coś nazwano. Niewiele imion wrosło w polski krajobraz aż tak dosłownie.

Do tego dochodzi popularność, jaką mało które imię utrzymuje tak długo: w drugiej połowie XX wieku Michał należał do ścisłej czołówki najczęściej nadawanych chłopięcych imion, a i dziś w wielu szkolnych rocznikach trudno o klasę bez choćby jednego Michała. To imię, które niczego nie musi udowadniać — nosiły je pokolenia, a mimo to wciąż brzmi młodo. Rodzice wybierają je dziś równie chętnie, jak wybierali je ich rodzice — i to jest chyba najlepszy dowód, że Michał nie jest modą, tylko klasyką.

Michałek, Michaś, Misiek — jedno imię, wiele odcieni

• Michałek — Najczulsza codzienna forma — ta z domu i z przedszkola. W książce naturalnie pasuje do dedykacji na pierwszej stronie i do scen na dobranoc.
• Michaś — Zdrobnienie dla najmłodszych — tak najczęściej mówią dziadkowie i tak zostaje w rodzinnych opowieściach, nawet gdy Michał dawno wyrośnie z wózka.
• Misiek — Forma podwórkowa i szkolna, która po polsku od razu kojarzy się z misiem. Mało które imię ma zdrobnienie tak przytulne — w sam raz dla bohatera, który w jednej ręce trzyma odwagę, a w drugiej ulubioną maskotkę.
• Michu — Krótkie zawołanie między kolegami: wersja na boisko, na rower i na wspólne wyprawy na koniec ulicy.
• Miki — Najkrótsza i najbardziej zawadiacka z form — przyjmuje się zwykle wtedy, gdy Michał jest już na tyle duży, żeby sam wybrać, jak chce być wołany.