W metryce Stanisław, na dobranoc Staś — jedna przygoda, która pomieści obie strony tego imienia

Skąd pochodzi Stanisław i dlaczego znów go słychać na placach zabaw

Stanisław to jedno z najstarszych rodzimych imion — słowiańskie imię dwuczłonowe, sklejone z cząstek „stani-” (stać się) i „-sław” (sława). Rodzice, którzy nadawali je tysiąc lat temu, zapisywali w nim życzenie: niech stanie się sławny. Historia wzięła to życzenie wyjątkowo dosłownie. Biskup Stanisław ze Szczepanowa został jednym z patronów Polski, a Stanisław Leszczyński i Stanisław August Poniatowski zasiadali na tronie — ostatni król Polski nosił właśnie to imię. Stanisław Moniuszko skomponował operę narodową, Stanisław Wyspiański napisał „Wesele”, a Stanisław Lem wystrzelił polską wyobraźnię w kosmos; jeśli Wasz Staś wybierze okładkę z rakietą, znajdzie się więc w znakomitym towarzystwie. Imię odcisnęło się nawet na mapie: wsi i osad o nazwie Stanisławów znajdziecie w Polsce kilkadziesiąt, od Mazowsza po Śląsk. Trudno o imię, które przecina polską historię w tylu miejscach naraz — od katedry na Wawelu po Solaris. Przez kilka powojennych dekad Stanisław odpoczywał i częściej nosili go dziadkowie niż wnuki, ale ostatnie lata odwróciły ten trend do góry nogami: imię wróciło do ścisłej czołówki rankingów i od kilku lat utrzymuje się w pierwszej dziesiątce imion nadawanych chłopcom w Polsce. Dzisiejszy mały Stanisław ma więc rzadki komfort: nosi imię o królewskim rodowodzie, którego nikt nie przekręca, a mimo to rzadko trafia w przedszkolnej szatni na drugiego Stasia.

Od Stasia do Stacha — jak imię rośnie razem z chłopcem

• Staś — Najczęstsza domowa postać imienia i naturalny wybór do książki dla przedszkolaka — krótka, miękka i od ponad wieku kojarzona z chłopcem, który poradzi sobie w każdej przygodzie.
• Stasio — Czuła wersja dla najmłodszych, najchętniej używana przez babcie i dziadków. Brzmi jak głaskanie po głowie i zwykle kończy się przytulaniem.
• Staszek — Forma podwórkowa i szkolna. Kiedy Staś trochę podrośnie, koledzy zaczną wołać właśnie tak — to imię, które rośnie razem z chłopcem, ma na każdy wiek osobny tryb.
• Stasiek — Swobodna wersja między kumplami, odrobinę łobuzerska. W domu pojawia się najczęściej wtedy, gdy ktoś wraca z podwórka z dziurą na kolanie.
• Stachu — Forma z przymrużeniem oka, dziś częściej słyszana wśród dorosłych Stanisławów — ale wujek, który zawoła tak czterolatka, zawsze wywoła salwę śmiechu.
• Stan — Wersja emigracyjna: polscy Stanisławowie za oceanem zostawali Stanami i Stanleyami, więc to jedno z niewielu polskich imion z gotowym paszportem na cały świat.
• Stanisław — Pełna, uroczysta postać — na dyplom, na okładkę i na te momenty, w których mama używa całego imienia, żeby było jasne, że sprawa jest poważna.