Adam nosi jedno z najstarszych imion świata — a jego najlepsza historia dopiero zostanie napisana

Skąd pochodzi imię Adam i co znaczy

Adam to imię z absolutnej czołówki najstarszych imion, jakie ludzkość wciąż nadaje dzieciom. Pochodzi z hebrajskiego ʾādām — „człowiek”, spokrewnionego ze słowem ʾădāmā, czyli „ziemia”. W wielu językach świata jest to dosłownie pierwsze imię, jakie pojawia się w opowieściach — a pierwszy Adam miał w nich zadanie, które brzmi jak początek każdej dobrej książki: nadawał imiona wszystkiemu, co spotkał. Trudno o mocniejszy rodowód dla chłopca, który dopiero zaczyna swoją własną historię.

W Polsce Adam jest obecny od średniowiecza i nigdy nie zniknął z metryk. Jak głęboko wrósł w polszczyznę, widać po nazwiskach: Adamczyk, Adamski, Adamowicz czy Adamiak nosi dziś łącznie kilkaset tysięcy Polaków — wszystkie wyrosły z tego jednego imienia. Nie jest przy tym modą jednego sezonu: od dziesięcioleci utrzymuje się wśród najczęściej wybieranych imion dla chłopców, a mimo to nie ma się wrażenia, że w każdej piaskownicy bawi się trzech Adamów. To rzadka równowaga — imię powszechnie znane, a jednak nie zgrane.

Każde pokolenie Polaków ma też swojego wielkiego Adama. W szkole wszyscy spotykamy Mickiewicza, więc imię od dziecka kojarzy się z książkami i opowiadaniem historii; pokolenie dzisiejszych rodziców dorastało z kolei przy skokach Adama Małysza, kibicując mu całymi rodzinami. Poeta i sportowiec — dwa zupełnie różne życiorysy, a jedno imię, które w obu rolach brzmi naturalnie. Dokładnie tyle swobody dostaje bohater tej książki: może zostać odkrywcą, superbohaterem albo kapitanem drużyny, a imię zawsze będzie do niego pasować.

Jest wreszcie coś, co docenią rodzice myślący o przyszłości: Adam podróżuje bez paszportu. Po angielsku, francusku i niemiecku pisze się identycznie, po włosku brzmi Adamo, po hiszpańsku Adán, po turecku Adem — wszędzie zostanie rozpoznane i poprawnie przeczytane. Chłopiec z tym imieniem nigdzie nie będzie musiał go literować ani tłumaczyć. W książce pisanej po polsku wybrzmi jednak w pełni po polsku — z całą odmianą, której inne języki mogą mu tylko pozazdrościć.

Adaś, Adamek, Adek — domowe wersje imienia

• Adaś — Najczęstsza domowa forma — tak mówi się do małego Adama przy kolacji, w przedszkolu i przy czytaniu na dobranoc. Jeśli w Waszym domu nikt nie mówi inaczej, to właśnie Adaś może zostać bohaterem opowieści.
• Adamek — Cieplejsza, odrobinę staroświecka wersja, którą najczęściej słychać u dziadków. Dobrze brzmi w dedykacji od starszego pokolenia — na pierwszej stronie książki zostanie na zawsze.
• Adek — Krótkie zawołanie z podwórka i boiska — dwie sylaby, które niosą się przez całe osiedle, zanim wystygnie obiad.
• Aduś — Forma zarezerwowana dla najmłodszych lat; zwykle zostaje w rodzinie jako czułe wspomnienie, gdy Adam z niej wyrośnie.
• Adam — Pełna forma na poważne okazje — i na okładkę. Brzmi dorośle już wtedy, gdy przedszkolak pierwszy raz przedstawia się całym imieniem.