Aleksander w metryce, Olek na podwórku, bohater na okładce

Skąd pochodzi imię Aleksander i dlaczego słychać je od trzech tysięcy lat

Aleksander to grecki Aléxandros: czasownik aléxein, czyli „odpierać, bronić”, złożony z rzeczownikiem anḗr, w dopełniaczu andrós — „mąż, człowiek”. Znaczenie jest więc konkretne jak mało które: „ten, który broni ludzi”. Nie „jasny” ani „szlachetnie urodzony”, tylko obrońca — imię z wpisanym zadaniem, jakby od początku pisano je dla bohaterów opowieści. Nosił je już Parys w „Iliadzie” (Aleksander to jego drugie imię), a na dobre rozniósł je po świecie Aleksander Macedoński, który w kilkanaście lat doprowadził swoją armię z Grecji aż pod Himalaje i zostawił po drodze dziesiątki miast z Aleksandrią na czele. Polskie rozdziały tego imienia też są mocne: król Aleksander Jagiellończyk, komediopisarz Aleksander Fredro, którego „Zemstę” Olek kiedyś przeczyta w szkole, czy Aleksander Kamiński, autor „Kamieni na szaniec”. Mało które imię podróżuje przy tym równie dobrze: Anglik powie Alexander, Włoch Alessandro, Hiszpan Alejandro, Węgier Sándor, Ukrainiec Ołeksandr, a w Rosji z tego samego imienia zrobiła się Sasza. Ma też siostrę bliźniaczkę — Aleksandrę — więc bywa imieniem, które łączy rodzeństwo albo wnuka z babcią. Gdziekolwiek Olek kiedyś pojedzie, jego imię będzie brzmiało znajomo: wystarczy się przedstawić, a rozmówca sam dopowie własną wersję. Współcześnie Aleksander od lat trzyma się ścisłej czołówki polskich rejestrów urodzeń, w wielu rocznikach stawał na podium — i dlatego Olków nie brakuje na żadnym placu zabaw. Ta popularność jest zasłużona, ale ma jeden koszt: Aleksander rzadko bywa jedynym Aleksandrem w grupie przedszkolnej. Spersonalizowana książka odwraca tę sytuację. Na jej ilustracjach jest twarz tego jednego, konkretnego chłopca, a w tytule jego imię — i z „jednego z kilku Olków” robi się jedyny bohater tej historii, do którego żaden imiennik nie ma wstępu.

Olek, Oluś, Aleks — domowe odmiany na każdą okazję

Aleksander należy do imion, które mają cały wachlarz zdrobnień — i każde z nich brzmi inaczej, od czułego szeptu po okrzyk przez całe boisko. W książce najlepiej sprawdza się ta forma, którą naprawdę słychać u Was w domu.

• Olek — Najczęstsza polska forma — tak wołają koledzy na podwórku i pani w przedszkolu. Krótka, ciepła i tak zrośnięta z pełnym imieniem, że niejeden Olek dopiero w szkole odkrywa, iloma literami podpisuje się „naprawdę”.
• Oluś — Wersja na dobranoc i na pocieszenie po rozbitym kolanie. Zostaje w rodzinnym słowniku na zawsze — nawet wtedy, gdy Oluś przerośnie tatę o głowę.
• Olo — Dwie sylaby na boisko i na trzepak — najszybszy sposób, żeby dowołać się przez pół podwórka, zanim piłka wypadnie za płot.
• Aleks — Bliżej pełnego imienia i trochę bardziej światowo. Często wybierają je sami chłopcy, gdy uznają, że ze zdrobnień już wyrośli.
• Alek — Mniej oczywista alternatywa dla Olka: to samo ciepło, ale z literą A na początku — jak w metryce.